Hoe werkt het reptielenbrein?

‘Mijn kind kan soms zo vervelend, boos of gefrustreerd doen, ik dring dan totaal niet tot hem door’. Ah, dan zit hij in zijn reptielenbrein. Zijn wat?

Het reptielenbrein

Laat ik eerst uitleggen over het reptielenbrein. Dit is ons oudste brein, ons oerbrein. Dit brein wordt vanaf dag één in de buik aangemaakt. Het brein is af als je kindje zo’n 7 maanden in de buik zit. Dit brein heeft één stand, overleven. Dit is heel fijn, wat in de buik moet hij ook overleven. Later als kind kan dit lastig zijn. In het reptielenbrein zijn er drie reacties mogelijk: vluchten, vechten of verstarren.

Vluchten, een kind gaat in zijn schulp, wil weg, wil niet voelen. Vechten, een kind is boos, gefrustreerd en vecht met zichzelf. Verstarren, een kind komt verveeld over, dromerig en kan onhandig zijn. Deze reacties doen ze niet expres, dit doen ze echt niet met voorbedachten rade om jou te sarren! Ze doen dit omdat ze in hun reptielenbrein zitten.

Baby’s hebben alleen nog een goed functionerend reptielenbrein. Deze staat de hele tijd in overlevingsstand. Ze hebben honger, en willen eten. Dat mama nog even naar de wc wilt en je bij papa ligt, daar heb jij als baby geen boodschap aan. Je wilt de borsten van mama, je wilt eten! En een baby snapt niet dat hij over 5 minuten geen eten krijgt. Hij heeft honger en wil eten, hij wil overleven.

Wanneer gaat dit brein ‘aan’?

Normaal gesproken gaat dit brein aan als je in een gevaarlijke situatie zit. Denk aan een auto die hard aan komt rijden, terwijl jij net oversteekt op het zebrapad. Dan gaat jouw oerbrein aan, en heb je 3 reacties: vluchten, vechten of verstarren. Denk aan het konijn die verstart bij het zien van jouw koplampen. Hoe jij zal reageren, weet je eigenlijk niet van te voren. Dit is een automatisch en oer instinct.

Maar soms wordt dit brein ook door iets heel kleins getriggerd. Door een deur die dichtvalt, een toon in een stem, een gevoel wat een geur op wekt. Als kinderen in hun oerbrein zitten, kunnen ze niet logisch nadenken, niet redeneren. Een kind in zijn reptielenbrein wil en kan niets horen. Laat hem dus even. Word in ieder geval niet boos, dit helpt niet. Mijn jongste zoon heeft hele gefrustreerde buien gehad. Dan hield ik hem stevig vast, hij wilde natuurlijk weg – vluchten. Maar ik hield hem vast en sprak hem rustig en bemoedigend toe. Dat hoorde hij misschien niet, maar hij voelde het wel. En op een gegeven moment werd hij weer zacht, slap en was hij er weer.  Soms moest hij huilen, soms gewoon knuffelen.

Behoefte

In dat reptielenbrein voelen we ons niet veilig. Er is een gevaarlijke situatie. Ook al is de situatie niet gevaarlijk, je brein denkt van wel. Het brein is getriggerd en je lichaam staat in overlevingsmodus. Kinderen die veel in deze stand staan, voelen zich niet veilig. Kom achter hun echte behoefte. Na zo’n bui, praat met je kind. Wat had hij nodig, wat was de trigger. De kinderen weten zelf vaak wat ze nodig hebben. Wij als ouder denken altijd dat wij het moeten weten voor onze kinderen. Dit hoeft en kan niet. De kinderen weten het zelf, echt! En weten ze het niet, dan komt het wel. Niet voor alles is meteen een oplossing.

Dit reptielenbrein kan door verschillende oorzaken vaker aan staan dan je als ouder zou willen. Voor een kind is het natuurlijk ook niet fijn. Breng een geboorte in kaart en kom achter de oorzaak en de behoefte. Hoe was de zwangerschap, de bevalling. Kijk naar hoe je kindje dit heeft ervaren. Wil je zo’n geboorte in kaart laten brengen, lees er hier meer over of neem meteen contact op.

Om te pinnen:

krokodil die hersenen vasthoudt

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *